Versus sa Berso – Deuteronomy 13:6-11

13/03/2010 § 2 mga puna

Hello. Haha, dahil bagong ideya sa akin itong “Versus sa Berso” ko, eto’t sabik na sabik akong magsulat muli.

Ang susuriin kong berso ngayon ay, salungat sa naunang berso, hindi ko pa narinig na gamitin ng kahit na sinong relihiyoso. Masyado nga naman kasi itong brutal…

“6 If your very own brother, or your son or daughter, or the wife you love, or your closest friend secretly entices you, saying, “Let us go and worship other gods” (gods that neither you nor your fathers have known, 7 gods of the peoples around you, whether near or far, from one end of the land to the other), 8 do not yield to him or listen to him. Show him no pity. Do not spare him or shield him. 9 You must certainly put him to death. Your hand must be the first in putting him to death, and then the hands of all the people. 10 Stone him to death, because he tried to turn you away from the LORD your God, who brought you out of Egypt, out of the land of slavery. 11 Then all Israel will hear and be afraid, and no one among you will do such an evil thing again.” – Deuteronomy 13:6-11 (New International Version)

Opo, totoong Mabuting Balita ‘yan. I-check mo muna sa pisikal na Bibliya, gusto mo?

Okay, wala akong makitang kahit anong tama sa bersong ito. Siguro kaya hindi ko pa s’ya narinig na gamitin ng pari o pastro sa pagse-sermon. Natural lang naman siguro iyon. Tulad kung paano natural na, sa mga komersyal sa TV, yung side effects/special conditions ng isang produkto ay sobrang liit at sobrang bilis na “pinapakita” (hindi nga pinapakita).

Pero, hindi porke natural/normal ay tama. Parang yang paniniwala sa isang relihiyon,normal, karaniwan, natural, pero tama ba?

Natatawa na lang ako sa bersong ito dahil pagkanapaka-negatibo niya. Sinasabi nito na patayin mo ang lahat ng kilala (kapatid, asawa, kapatid, at kaibigan) mong nanghihikayat sa’yo na sumamba sa ibang relihiyon – dahil nilalayo ka raw nito sa Kanya. Nakapagtataka lang, ‘di ba mahal ng Diyos ang bawat isa sa atin na kanyang nilikha? Bakit hindi na lang n’ya ipagutos na i-convert natin yung naturang masamang kakilala para maging katulad natin na Kristyano/Katoliko? Imbes na walang awa natin s’yang pagbabatuhin hanggang sa s’yay mamatay?

At talagang sinadya ng Diyos na pumili ng karumaldumal na paraan para mamatay yung masamang tao na yun (pwede namang saksakin na lang sa puso para mabilis), para daw kasi matakot yung iba at hindi na s’ya gayahin. Wow talaga, makes perfect sense or at least for that tyrant God. Siguro kasi, wala pang United Nations noon na magsasabing karapatang pantao ang buhay, pag-iisip, at pagpapahayag.

O baka dahil Diyos s’ya at tao lang tayo? Na kaya niya pwedeng-pwedeng labagin ang mga karapatang pantao natin ay dahil sa Diyos s’ya? He can do whatever he wants to – ganon? Eh anong pinagkaiba n’ya kina Hitler, Marcos, at Bush? Kung hindi tayo susunod sa gusto nila, eternal damnation. Sila ang may kontrol sa mundong ginagalawan ng mga nasasakupan nila. Halos omniscient din sila dahil sa kani-kanilang intelligence agency. Tapos, sila din ang nagdidikta ng kung anong tama. ‘Di ba, para pala silang D’yos; at nagkataong sila din ay mga diktator na kinokondena ng mga tao. Pero, bakit ang Diyos hindi kinokondena?

Hindi ko lubos maisip kung paano babalewalain ng isang believer ang bersong ito. Tapos uuliting ipilit sa kanyang ulo na “God loves you, God is merciful, God is love” o kung ano-ano pang slogan na nababasa ko sa kung saan-saang sticker.

Ang pinakanakakatakot kong nakita ay yung “God watches you.” Hindi pa nakakapanindig-balahibo yun? Isang Diyos na handang pumatay ng lahat ng susuway sa kanya ay pinagmamasdan ako?

O dahil dun kaya naniniwala ang mga naniniwala? Sa takot. Kung iisipin natin, hindi isang magandang “bond” ang takot (buti sana kung respeto eh). Alalahanin mo yung paborito mong guro noong elementary ka pa – takot ka ba sa kanya? Malamang sa malamang, hinde. Ngayon, alalahanin mo yung terror teacher mo noon – yung kapag maingay ka, pinapasquat ka; kapag wala kang assignment, iniitsa yung kwaderno mo; kapag hindi mo maintindihan yung tinuturo, niya sisigawan ka; yung kapag hindi mo s’ya sinunod, babatuhin ka hanggang sa kamatayan mo. ‘Di ba?

Para sa ‘yong naniniwala dahil sa takot, please lang, hindi kailangan.  Wag mong sayangin ang oras mo dito sa mundo. Sabi nga nung kampanya nung mga anti-theist sa ibang bansa: There’s probably no god, now stop worrying and enjoy your life.

At kahit sige, ipagpalagay nating meron nga, kasamba-samba ba ang ganitong Diyos?

>:(

[Marso 13, 2010; pagkatapos kumain ng almusal na longsilog :D]

Advertisements

Versus sa Berso – John 3:16

10/03/2010 § 2 mga puna

Dahil nairita ako nang sukdulan sa isang Kristyanong ka-koment-an ko sa Facebook, nagkaroon ako ng dahilang isulat ang mga bagay na nakakainis/nakakalungkot/nakakapagtaka/nakakatawa tungkol sa iba’t-ibang berso mula sa Bibliya.

Hindi ko kasalanan kung ikagagalit/ikaiinis/ikasasama ng loob mo ang isusulat ko, opinyon ko ito at opinyon mo ‘yan.  Kung tingin mo ng mali akong sinabi (na hindi ko opinyon; hal. yung berso mismo), paki-comment naman at ng subukan kong itama (salamat!).

Oo nga pala, maraming salamat kay ginoong Christopher Sazon, kung hindi dahil sa kanya ay hindi magkakaroon ng “series” itong blog ko. Tama, magiging “series” ‘to (sana), at sisimulan ko sa pinakanaririnig (o baka para sa akin lang) na berso mula sa Banal na Kasulatan…

“For God so loved the world that he gave his one and only Son, that whoever believes in him shall not perish but have eternal life.”  – John 3:16 (New International Version)

Game~

Palagi ko ‘tong naririnig kapag may pastor o pari na nagse-sermon. Ang gusto yata nilang tukuyin ay kung gaano kamahal ng Kristyanong Panginoon ang LAHAT ng tao (“world” daw eh).

May napanood pa nga akong maikling pelikula na nagpapakita kung paano “sinakripisyo” ng isang ama ang kanyang anak para sa mga taong hindi naman n’ya kakilala. Muntik na sana akong maiyak, kaso biglang sumulpot ang John 3:16. Napakunot na lang tuloy bigla yung noo ko.

[Pakipanood muna ito bago mo ituloy ang pagbabasa, nothing would make sense otherwise.]

Napaka-heroic nga naman nung ginawa ng ama, pero, gusto kong ipaalala sa ating lahat na hindi ganito ang nangyari sa pagitan natin, ng D’yos at ni Kristo.

Unang-una, may kundisyon para hindi mag-“perish” at magkaroon ng “eternal life” – “believe in him.” Samantalang yung ama sa pelikula, hindi sinala o pinili ang laman ng tren, LAHAT sila ay linigtas(lumalabas na mas mabait pa s’ya sa D’yos sa naturang insidente).  Yung sa D’yos, may kundisyon, kaya kung S’ya yung ama na nasa pelikula, marahil may ilang mamatay. Tulad kung paano ako (bilang anti-theist), ang mga Muslim, mga Buddhist, at mga Rizalista ay magpe-“perish” at *insert kabaligtaran ng “pagkakaroon eternal life” here*. Kaya nga napaisip din ako nung makita ko itong bersyon na ito ng John 3:16 mula sa isang hindi ko na matandaang website:

“For God so hated part of the world, that he gave his only Son, that whoever doesn’t believe in him shall perish and suffer in Hell.” – John 3:16 implied meaning (hindi ko na sigurado yung “suffer in Hell” pero parang ganun na din yung gustong sabihin)

Oo nga naman, totoong “sinaad” ng Bibliya ito, sa parehong paraan na hindi mo masasabihing kulay grey (grey naman kahit pa paano ‘di ba?) ang piso nang hindi sinasabing hindi ito kulay pula (o anumang kulay).

Ikalawa, hindi naman talaga “binigay” ng D’yos ang anak n’ya sa parehong paraan ng pagsakripisyo nung ama sa kanyang anak. Si Kristo ay bumalik sa langit, ilang araw “pagkamatay” n’ya, samantalang yung bata ay magpakailanman nang hindi makikita nung ama – NAMATAY nga eh.

Ikatlo, siguro nga’y naging mahirap para sa D’yos na panoorin kung paano tinortyur/inalipusta/pinahirapan/abtp. ang kanyang anak, pero, man, D’yos s’ya. Kaya n’yang gawin lahat, kung gusto n’yang iligtas ang anak n’ya (at “iligtas” ang sangkatauhan sa ibang paraan), kaya n’ya, pero hindi n’ya ginawa. Bakit? Hindi ko rin alam (siguro’y gusto din n’ya ang nangyari). Sa kabilang banda, yung ama sa pelikula ay walang ibang pagpipilian. Mga pasahero o anak n’ya? Trahedya para sa marami o trahedya para lang sa kanya?

Ikaapat, sabihin nating sige, mahal nga ng D’yos ang sanlibutan kaya nya sinugo ang kanyang anak; ano naman? Ilang daang taon nang nakalipas noong “isakripisyo” n’ya (sa sarili n’ya) si Kristo.

Bakit hindi ang mga magsasaka, manggagawa, mangingisda, atbp. ang ating pagtuunan ng pansin? Sila na ating nakikitang naghihirap, naririnig na sumisigaw; sila din na nagpaparamdam sa atin ng pagkakomportable at nagpapalasa sa atin ng mga pagkain. Bakit imbes na magsimba magdasal, magrosaryo, magpanata (o kung ano pang pagpapakita ng pananampalataya) ay hindi natin sila tulungan? Kung tutuusin ay mas konkreto ang kanilang sakripisyo. Pinahihirapan sila ng sistemang pinagsisilbihan nila.

Bakit ang pagkasalba ng kaluluwa mo pa ang pagkakaabalahan mo?

Hay, nagliliyab yung utak ko dahil sa hindi ko maintindihang pakiramdam…

Ayun. Sige, nasabi ko na ata lahat ng masasabi ko. Haha, bilang pagtatapos, gusto kong ulitin na una, hindi “so loved” ni “God” ang “world” dahil conditional ang kanyang premyo; ikalawa, hindi ni-“give” ni “God” sa “world” ang “one and only Son” niya, pinahiram lang;  ikatlo, desisyon ni “God” ang pag-“give” na ginawa n’ya, at hindi dahil wala na s’yang ibang paraan para “iligtas” ang sangkatauhan; at ikaapat, abstrakto ang sakripisyo ni “God” noon, samantalang ang sakripisyo/paghihirap ng mga magsasaka, mangingisda, at magsasaka ngayon, ay konkreto.

: (

[March 10, 2010, habang nakikinig sa “Foodtrip” ng Radioactive Sago Project, haha~]

Maalat

08/03/2010 § Mag-iwan ng puna

.
H
indi
sweet.
Walang
asim.Hindi
hot. Hindi bitter.

[Enero 1, 2010 pa ‘to hindi ko alam kung bakit hindi ko pinublish, :D]

Pula, Bantay, Buhay

06/03/2010 § Mag-iwan ng puna

Hindi ko talaga makuhang magustuhan ang Pinoy Big Brother (PBB). Kadalasan tuloy ay natatahimik na lang ako kapag ang pinaguusapan na ng mga kaklase ko ay kung gaano nakakakilig sina Melai at Jason, o kung gaano nakakatuwa si Rika. Hindi ko alam kung anong meron sa mga buhay nila sa loob ng de-kamerang bahay ang napaka-interesante – o siguro hindi ko nga lang maintindihan.

Kahit na yung mga naunag bersyon nito, yung sina Kim at Gerard pa. Hindi ko talaga sila pinanood ni isang beses. Nakilala ko na lang sila nitong naging mga artista/singer/dancer/endorser/model na sila – nung nakakawala na sila mula sa mga kamera sa bahay ni Kuya.

Ang dating nga sa akin ay para silang ikinukulong sa buong panahon nung palabas. Sa totoo lang, literal naman talaga silang nakakulong dahil kapag lumabas sila, mafo-forced eviction (o anumang termino yun) sila, matatalo at mawalan ng pag-asang makuha yung pinangakong mga premyo, at sumikat. Lahat pa ng sulok nung bahay ay may kamera at mic, para talaga silang nasa loob ng high-class na selda (may pool, magagarbong appliances, komportableng tulugan, atbp.).

Naalala ko tuloy yung 43 na health workers galing Morong. Ikinulong din kasi sila (ng militar). Kaso, balita ko, walang magarbong selda o mga kamera. Sabi pa nga’y ni hindi sila nakakakita (nakapiring kasi). At wala din silang forced eviction- forced eviction, ni hindi nga sila pinabibisita sa mga kamag-anak, abogado, o sinoman (maliban siguro sa mga dumakip mismo) dahil baka bigla daw silang lumabas ng bahay.

Siguro kaya maraming nanood ng PBB ay dahil masaya at nakakainggit ang mga housemates nito. Kasi madalas ay mayroon silang games at activities. Na lahat ay nakukuha ng mga kamera para makita ng lahat ng bata’t matanda.

Sana, may mga kamera din sa loob ng Camp Capinpin. Para mapanood dn ng lahat ng bata’t matanda kung paano hinihila ng mga sundalo ang underwear ng mga health worker sa tuwing nababanyo sila… Siguro nga lang, maraming mandidiri kapag hinuhugasan na nung sundalo yung pwet ng health worker na katatae lang.

Batay sa mga kwentuhan na naririnig-rinig ko, para lang silang naglalaro sa loob ng bahay ang mga housemate. Nagkakatuwaan, nagpapakisamahan, at nakikipag-inlaban. At kapag nagawa nila ito ng mabuti, may premyo! Masaya nga naman at siguro nga’y nakakainggit, pipilitin lang nilang mabuhay ng normal sa loob ng bahay, ay magkakaroon na sila ng positively abnormal na buhay sa labas ng bahay!

Ang dami ko ngang kakilala ang gustong maging housemate. Naaalala ko noong hayskul pa ako na halos sampu sa mga kaklase ko ang talagang nagpunta sa auditions para makapasok sa bahay. At batay sa kwento nila, sa kabila ng matinding init na dala ng tirik na araw, at sa halo-halong singaw ng magkakadikit na katawang nanlilimahid sa pawis, ay pumila sila. Pero, sa sobrang dami nilang kakumpetensya, inabutan sila ng deadline – natapos ang audition nang hindi sila inaabot. Sa pagkakatanda ko’y mula alas-otso ng umaga hanggang alas-singko ng hapon ang audition (late na sila dumating). At kung natatapos ang isang aspirant kada minuto, mayroong 600 aspirants ang nakapag-audition. At labas pa sa 600 na yun yung ibang mga hindi na inabutan – gano’n karami ang gustong mag-housemate (sa Maynila pa lang).

Paano ba naman nila hindi gugustuhing maging housemate (sundin lahat ng sabihin ni Kuya, burahin ang sariling privacy, at putulin ang koneksyon sa iiwang buhay), kung maari silang maging Big Winner (na may sariling bahay at lupa, appliances para sa bahay, kotse, negosyo, maluhong bakasyon, at pambansang kasikatan)? Pa’no nga rin ba magagawang tanggihan ng naglalaway na aso ang mag-sit sa harap ng malinamnam na Pedigree?

Sana ganito din ang sitwasyon ng mga nars (o ng mga edukado) sa Pilipinas – para hindi na nila kailanganing maging OFW (DH, caregiver, yaya, o japayuki) para lang mabuhay. Para naman maranasan din ng bayan natin ang worldclass nilang kakayahan at galing – hindi yung nakakalat sila sa mundo habang iniinsulto ng mga banyaga.

Pero paano gaganahan man lang ang aso na mag-sit kung ang kaharap n’ya ay instant noodles at baril? Mas malamang na maghahanap na lang s’ya ng ibang among pagsisilbihan.

Bilib ako sa mga nars o doktor na nasa Pilipinas, malaking sakripisyo kasi ito sa parte nila. Kaya nga hindi ko talaga maintindihan kung bakit dinukot yung 43 na nasabing health workers. Kung tutuusin ay nagpapakabayani na sila sa pag-aalok pa lang ng libreng tulong-medikal sa Morong, Rizal, pero parang gusto silang gawing martir ng mga militar.

Ang pagkakaintindi ko sa panig ng AFP, kaya daw nila hinuli yung 43 ay dahil myembro sila ng New Peoples’ Army (NPA). Pero, para sa akin, hindi ito sapat na basehan para ilegal na hulihin ang naturang mga health workers. Napakwestyunable nito dahil walang pisikal na ebidensya, pero hindi pa rin s’ya sapat kahit na sabihin nating totoo ang pahayag nila. Iniisip ko, paano kaya kung ang NPA naman ang dumakip sa mga health worker na tumutulong sa AFP? Nakakatakot – buti na lang at hindi nila ito ginagawa. Naalala ko din na maituturing na din pala itong diskriminasyon – porke NPA sila ay wala dapat silang makukuhang atensyon-medikal? Kahit nga sabihin nating terorista (yun kasi ang iginigiit ng AFP) nga ang NPA, walang kinalaman yung 43 na health workers – ginagawa lang nila kung anong dapat na ginagawa ng isang health worker.

Buti na lang at gusto ng mga housemate ang pagkakakulong sa kanila – at mayroon itong mga kapalit.

Palaging tumitindi ang kasabikan sa tuwing papalapit na ang pagtatapos ng PBB. Dumarami ang mga nanonood at nagiging lalong determinado ang mga housemate. Kaya nga tuwing iaanunsyo na ang mga mananalong housemate ay daan-daang tao ang nag-aabang sa harap ng bahay ni Kuya, at, malamang, milyon-milyon ang nanonood sa TV. Ganito rin naman sa lahat ng bagay, pag malapit na ang deadline, cramming.

Sabi sa ilang artikulong nabasa ko, ganito daw ang ginagawa ng AFP, cramming. Hindi daw kasi nila naabot ang target ng kanilang Operasyon Bantay Laya (OPL) – na dapat ay maubos ang mga rebelde. Kaya ang resulta, nagiging desperado sa pagbabawas ng kanilang bilang. Sabi nga nung isang heneral (na nag gawad pa ng parangal sa dalawang sundalong namuno sa pagkulong sa 43 health worker), “this has been the military’s greatest achievement for the past few years” (paraphrased). Hindi ko alam kung matatawa ako o malulungkot – siguro naramdaman ko pareho. Nakakatawa kasi swak na swak sa militar ang imahen ng aso na pinapagba-bite sa harapan ng medalya at cash prize. Sa kabilang banda, nakakalungkot dahil tinuturing pala ng AFP na tagumpay ang naturang krimen.

Krimen, krimen iyon dahil wala kahit na anong warrant ang mahigit 200 na sundalong dumakip sa 43, sinusuway nila ang utos ng Korte Suprema na dalhin ang 43 sa korte, at ang pagbabawal man lang sa kanilang mabisita. Hindi rin naman ata tama ang sinasabi ng AFP na kailangan muna nilang patunayan na inosente sila bago sila pakawalan, dahil labag ito sa karapatang pantao na nakasaad sa Universal Declaration of Human Rights. Sabi kasi sa UDHR, “Everyone… has the right to be presumed innocent until proven guilty.” (Article 11). Nakakatakot nga naman kung ang pagiging inosente ang kailangang patunayan. Kung ganun kasi, pwede nang ikulong kahit sino…

Para kang kumuha ng kahit sino para ikulong sa bahay ni Kuya. Swerte kung gusto nung unsuspecting someone na maipasok, pero paano kung hinde? O kaya, paano kung mahilig pala magmura yung mga nakuha mo? Baka magtunog dial tone ang PBB.

Kaya maganda rin talaga na sinasala ng staff ng PBB ang mga magiging housemate eh. Sa ganoon paraan, nagiging sigurado sila na matino ang papanuorin nga masang Pilipino…

Hindi ko gusto ang PBB, pero mas ikinaiinis ko ang nangyari/nangyayari sa Morong 43. May mga mali sa PBB, pero walang katama-tama yung sa Morong 43. Para sa akin, mas kaabang-abang na ipaglaban ang pagkakaroon ng 43 Big Winners…

[Marso 5, 2010; reflection paper para sa Soc Sci, bitin na bitin na pagpapahayag ng saloobin tungkol sa Morong 43 >:(]

Where Am I?

You are currently viewing the archives for Marso, 2010 at Akdaan.