Pitong-daan at Labing-limang Milyang Hakbang

01/07/2010 § Leave a comment

Sa tuwing makikita ko ang lawaran n’ya ay nakikita ko rin ang kabataan ko – hindi, ‘ang kamusmusan ko’ pala. Nakalugay at may pink na head band ang kanyang itim at tuwid na buhok; may matipid na ngiti sa kanyang mga labi na nagpasingkit pang lalo ng kanyang mga mata; suot ang uniporme naming pinaghalong puti’t asul, lalong tumingkad ang maputi na niyang kutis; nakatingin s’ya sa akin – hinde, nakatingin lang s’ya sa labas ng kinalalagyang larawan.

Ginupit ko ang mukha n’ya mula sa class picture namin noon. At habang pinagmamasdan ko ang hindi pantay-pantay kong pagkakagupit ay nakikita ko rin kung paano kong isinuksok itong larawang ito sa punda ng aking unan sa paniniwalang mapapanaginipan ko s’ya – sa pagtanda ko’y hindi ko na ito inulit, natutunan ko kasing hindi naman pala kailangan ng larawan para mapanaginipan ang isang tao.

Nakikita ko ang itsura ng pambabaeng uniporme sa eskuwelahan namin noon. Yung asul na palda, puting blouse, yung nakasukbit na ID. Nakikita ko yung mga kalaro kong babae sa agawan base, kung paano tinatangay ng hangin ang kanilang mga palda, kung paano pinilit naming mga lalaki na makita ang kadalasang puti nilang suot sa ilalim nito.

Nakikita ko ang aking sarili habang nakikipagusap sa kan’ya gamit ang telepeno; mula umaga, hanggang tanghali, hanggang gabi, araw-araw, oras-oras. Nakikita ko yung braso sa nakatiklop n’yang manggas t’wing naglalaro kami ng spin-the-bottle; nakikita ko yung maliit na nunal malapit sa kan’yang bibig habang s’ya ay nagkukwento; nakikita ko yung sinasabi n’yang paborito n’yang laruang eroplanong rinegalo n’ya sa akin, na winala ko lang – marahil lumipad din iyon patungo sa ibang lugar, katulad n’ya; nakikita ko s’ya, hindi yung larawan. O baka mas tamang sabihin na ang nakikita ko ay ang dating kami, hindi itong makukulay na tintang idinikit sa makintab na papel.

Binalik ko sa drawer ang larawan at muli ay nabuhay.

[July 1, 2010; para sa MP 115, essay daw nang ‘nakikita;’ hindi ko alam, pero parang may nagbago sa pagsusulat ko, pati yung “Jumper” eh; parang magkahalong maikling kwento tapos sanaysay, sana ngayon lang ‘to haha]

Tagged: , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Pitong-daan at Labing-limang Milyang Hakbang at Akdaan.

meta

%d bloggers like this: