Ang MP 177, ang aking degree, at ako

17/07/2010 § Leave a comment

Bago ako magsulat, palagi kong itinatanong sa aking sarili kung bakit. Kung bakit ko isusulat ang isusulat ko. Kung bakit ko pipigilan ang masayang paglalaro ng computer games; o hihinto sa panonood ng mga piling programa sa T.V. at YouTube; o ang orgasmic na pagbabasa ng libro, e-book, o artikulo sa internet; at pansamantalang kumalas sa daigdig, magpainit ng bangko, at magsulat?

Madaling isagot na “dahil kailangan.” Dahil kumuha ako ng tatlong MP (Malikhaing Pagsulat) na klase ngayong semestre, at dahil Sertipiko sa Malikhaing Pagsulat sa Filipino nga naman ang kurso ko.

Gaya ngayon. Pangunahing dahilan naman ng pagsusulat ko ng sanaysay na ‘to, na pinamagatang “Ang MP 177, ang aking degree, at ako,” ay dahil sinabi ng aming propesor na magsulat kami ng sanaysay na may naturang pamagat. Hindi naman ako mahilig sa mahahabang pamagat kaya malamang sa malamang, ay hindi ko gamitin ang pamagat na ito kung hindi kailangan.

Gayunpaman, hindi ko masasabing nagsusulat ako para sa aking mga propesor – o siguro, ayokong magsulat para lang sa kanila. Ayokong isipin, habang nagsusulat, na ang propesor kong nagwawasto ng mga papel ang natatanging magbabasa ng sinusulat ko – na ang kausap ko ay iisang tao lamang.

Lalo namang hindi ko masasabing nagsusulat ako para sa aking sarili. Sa isang banda, maari nga, dahil nagsusulat ako para punan ang mga pangangailangan sa aking mga klase. Pero, ayokong magsulat nang ganito ang isinasaisip. Oo, mahirap iwasang magmadali at ikompromiso ang akda para hindi mahuling magpasa. Pero, ayoko.

Akda… akda nga ba ang pinapasa natin sa mga klase o papel lamang?

Ayokong isiping papel lamang. Marahil ay may maraming pagkakataong papel lang ang ipinapasa ko, pero, gusto ko silang tratuhin bilang mga akda. Ang papel kasi ay teksto na para sa klasrum at sa guro lamang. Pero ang akda, maaring hindi.

Gusto kong isipin na gusto kong magsulat dahil gusto kong mabasa. Gusto kong mapakinggan. Gusto kong magbahagi, magkwento, magsalita. O siguro, iniisip ko na. Gusto kong ang isusulat ko ay magkakaroon ng dating o tatak sa magbabasa. Gusto kong ‘sila’ ang magbabasa at hindi ‘siya.’ Gusto ko silang guluhin, bulabugin.

Gusto kong may saysay ang isusulat ko. Hindi ako naniniwala sa “art for art’s sake.” Pangunahing dahilan ay ang katotohanang iilang tao lang naman ang nagdidikta ng “ganda” sa ganitong paniniwala; at kung sakaling sabihin nilang maganda ang isang tiyak na pagkaka-ayos ng tae, ay magiging artista na ang sinomang tumae at aksidenteng (syempre sasabihin n’yang hindi aksidente) maging ganoon ang ayos.

Pagkatapos kong magsulat, katulad ng karamihan, ay binabasa ko ulit yung naisulat ko. Kasabay nito ang pagtatanong sa sarili kung ‘tama ba ‘yon?, tama ba ‘to?, o sigurado ba?’

Tama naman.

[Hulyo 16, 2010, 11:55pm; para sa MP 177; ang weird lang, kung ano yung nasa isip ko, deretso sa screen XD]

Tagged: , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Ang MP 177, ang aking degree, at ako at Akdaan.

meta

%d bloggers like this: