Masustansya at Masarap

23/10/2010 § 3 Comments

Sardinas ang hapunan ko kanina. Sa totoo lang, dapat ay porkchop ‘yon pero mas gusto ko yung Ligo Sardines kaya yun ang inulam ko. Habang kumakain ay naalala ko iyong isang babaeng kaklase ko noong hayskul na nagsabing hindi pa s’ya nakatikim ng sardinas.

Hindi ko na maalala kung bakit nagkaroon ng sardinas noon sa school, pero may mga kaklase kasi akong kumakain noon ng bagong bukas na sardinas. Tapos, nakita n’ya, at sabay sabing “ano ‘yan?” Kung tama ang pagkakaalala ko, ay third year high school kami noon – siguro, ay 15-taong gulang kami. Noong mga panahong iyon (at magpasa-hanggang ngayon) ay hindi ako makapaniwala na hindi talaga n’ya alam kung ano man lang ang isang de-latang sardinas. Paanong hindi n’ya iyon malalaman, ang daming komersyal sa TV ng sardinas? Sa mga dyaryo, sa radyo, at pati sa mga kwentuhan. Parang, sa labing-limang taon n’yang pagkabuhay sa Pilipinas ay imposible iyong sinasabi n’ya.

Para maging totoo ang kawalan n’ya ng kaalaman tungkol sa mga sardinas, ay kailangang hindi siya maging siya. Kailangan n’ya maging isang dayuhang nakatira sa dayuhang bansa, sa isang dayuhang panahon! Pero hindi naman s’ya hindi s’ya! Siya ay siya, isang 15-year old na babaeng nakatira sa Pilipinas buong buhay n’ya!

Siguro, kaya n’ya lang binanggit na kunwari (dahil tila-imposible nga) wala s’yang alam tungkol sa mga sardinas ay dahil tinuturing ngang pagkain ng mahirap ang sardinas. Gusto n’ya ng “mayaman” na karakter. Gusto n’yang maging mayaman!

O baka nagiging judgemental lang ako.

Bakit nga ba may pagkaing tinuturing na pangmahirap? Ibig sabihin, may pangmayaman din. Bakit? May lasa ba ang kahirapan at kayamanan?

Napaisip tuloy ako kung ano-anong pagkain pa ang hindi ko pa nalasahan. Starbucks. Hindi pa ako nakatikim ng kahit anong mula sa naturang mamahalin at sikat na tindahan. Hindi pa rin ako nakatikim ng ‘pagpag’ o yung tira-tirang manok mula sa mga fastfood na muling linuto. Hindi pa rin ako nakatikim ng lobster o ng ostrich o ng pating! Madami pa pala akong hindi nalasahan. Pero, kung tutuusin ay marami na rin akong nalasahang pagkain – adobo, kare-kare, sinigang, fishball, kwek-kwek, at marami pang iba.

Bakit nga ba may mga pagkaing hindi pa ako nalalasahan? Starbucks, masyado kasing magastos; pagpag naman, delikado sa kalusugan. Pera at kalusugan pala ang mga salik.

Naiintindihan ko kung bakit salik talaga sa pagpili ng makakain ang kalusugan – dahil ito nga naman ang pangunahing tinutugunan ng pagkain. Kaya tayo kumakain dahil kailangan ng ating katawan ng pagkain – dahil sa kalusugan!

Pero, kalian, paano, at bakit tayo pipili ng pagkain dahil sa pera? Oo, madaling sagutin na para ito sa praktikalidad, kakainin natin kung ano lang ang kaya nating bilhin. Kaya ba may mga kumakain ng pagpag kahit na maari itong makasama sa kanilang kalusugan? Aba’y delikado pala gawing salik ang pera/presyo sa pagpili ng makakakain.

Pero ganito na ang laganap na sistema. Kitang-kita natin kung gaano ka-benta ang mga de-latang ulam, mga instant noodle – mga di-masustansya ngunit murang pagkain.

Ni hindi na mahalaga ang lasa ng pagkain. Sa totoo lang, parang ang presyo na nga ang pinakamahalagang salik sa pagpili. Kung masustansya at masarap, ay bonus na lamang.

Hindi dapat ganito. Nakakalungkot isipin na dahil sa pera, ay nagiiba ang esensya ng mga bagay-bagay (sa kasong ito ay pagkain). Ang pagkain ay hindi na nagiging pagkain per se, nagiging isa na lamang itong produkto, gaya ng lahat ng iba pang bagay, na ang pangunahing layunin ay magpatubo ng kapital.

Hindi dapat ganito. Dapat, bumalik tayo sa saligang saysay ng pagkain. At para ito sa sustansya! Kung hindi pa para magbigay-kasiyahan dahil sa lasa, saysay ng pagkain na magbigay ng sustansya. At dapat, ito ang maging pinakabatayan nating lahat sa pagpili ng makakain. Hindi sa presyo o “karangalang” dala nito.

Mahirap, oo, kung indibidwal lang ang gagalaw. Ang ganitong uri ng pagbabago ay kailangan ng kolektibong pagkilos… Mahirap talaga, pero tama. :P

[Oktubre 18, 2010; sanaysay na kunyari tungkol sa panlasa para sa MP 115; halatang minadali para maihabol sa deadline, haha]

Tagged: , , ,

§ 3 Responses to Masustansya at Masarap

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading Masustansya at Masarap at Akdaan.

meta

%d bloggers like this: